ពលរដ្ឋខ្មែរត្រូវបោះឆ្នោតរើសមេដឹកនាំ
យុទ្ធនាការឃោសនារកសំឡេងឆ្នោតបានចាប់ផ្តើមហើយនៅថ្ងៃ
ព្រហស្បតិ៍ទី២៧មិថុនា រហូតដល់ថ្ងៃនេះ។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ គណបក្សនីមួយៗ
បានបញ្ចេញមហិទ្ធិឬទ្ធិដើម្បីទាក់ទាញការគាំទ្រពីអ្នកបោះឆ្នោត។
នេះក៏ជាពេលវេលាដែលប្រជាពលរដ្ឋម្ចាស់ឆ្នោតពិនិត្យសង្កេតដើម្បី
សម្រេចចិត្តគូសយកគណបក្សណាមួយឲ្យដឹកនាំប្រទេស ។
នេះជាពេលវេលាដែលអ្នកបោះឆ្នោតប្រើអំណាចពិតប្រាកដរបស់ខ្លួនដើម្បី
ជ្រើសរើសមេដឹកនាំពោលគឺ «អំណាចសន្លឹកឆ្នោត»នេះឯង។
នៅក្នុងរបបប្រជាធិបតេយ្យសេរីបើតាមទ្រឹស្តី
ប្រជាពលរដ្ឋត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាម្ចាស់ប្រទេសនិងម្ចាស់របស់
អ្នកដឹកនាំគ្រប់លំដាប់ថ្នាក់ពីព្រោះពួកគេមានអំណាចពិសេសមួយគឺ
អំណាចសន្លឹកឆ្នោត។ អំណាចសន្លឹកឆ្នោតដែលអាចបង្ខំឲ្យអ្នកនយោបាយ
និងអ្នកដឹកនាំបម្រើប្រទេសជាតិ
និងប្រជាជនឲ្យស្របតាមទ្រឹស្តីប្រជាធិបតេយ្យ។
ក៏ប៉ុន្តែនៅកម្ពុជាទ្រឹស្តីនេះហាក់នៅឆ្ងាយពីការពិតនៅឡើយ។ជាទូទៅពួក នាម៉ឺននិងមន្ត្រីភាគច្រើនមិនដែលចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាអ្នកបម្រើ ប្រជាពលរដ្ឋទេផ្ទុយទៅវិញអស់លោកអ្នកធំទាំងនោះតែងប្រើឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួន ដើម្បីឲ្យប្រជាពលរដ្ឋគោរពនិងកោតខ្លាចអំណាចបុណ្យស័ក្តិរបស់ពួកគេ ទៅវិញ។ផ្នត់គំនិតបែបនេះហាក់បានកើតចេញជាស្វ័យប្រវត្តិពីអ្នកមានអំណាច ។
ចំណែកឯប្រជាពលរដ្ឋវិញក៏ហាក់ដូចជាព្រមទទួលយកដោយស្វ័យប្រវត្តិនូវ អំណាចគ្រប់គ្រងរបស់អ្នកដឹកនាំនិងបានប្រគល់វាសនារបស់ខ្លួនទាំងស្រុង ទៅលើអ្នកនយោបាយ។ជាក់ស្តែងប្រជាជនខ្មែរគ្រប់ជំនាន់ច្រើនតែចាត់ទុក មេដឹកនាំថាជាមេកើយនិងជាអ្នកសម្រេចជោគវាសនារបស់ប្រទេសជាតិ។ហេតុ ដូច្នេះហើយបានជាពួកគេមិនសូវខ្វល់ខ្វាយពីរឿងនយោបាយឡើយពីព្រោះពួកគេ ចាត់ទុកបញ្ហាប្រទេសជាតិថាជាកិច្ចការរបស់អ្នកនយោបាយ។ចំណែកខ្លួន ជាប្រជាជនសាមញ្ញត្រូវគិតគូរតែពីបញ្ហាក្រពះតែប៉ុណ្ណោះ។
ផ្នត់គំនិតសង្គមបែបនេះហើយដែលជំរុញឲ្យអ្នកនយោបាយដឹកនាំប្រទេសតាម ទំនើងចិត្តដោយមិនខ្វល់ខ្វាយពីសុខទុក្ខរបស់ប្រជាពលរដ្ឋប៉ុន្មានឡើយ។ សង្គ្រាមស៊ីវិលអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍រហូតរុញច្រានប្រទេសឲ្យ ធ្លាក់ក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៍គឺជាផលវិបាកជាក់ស្តែងបំផុតនៃ ការដឹកនាំប្រទេសទៅតាមមហិច្ឆតាគ្មានព្រំដែនរបស់អ្នកនយោបាយខ្មែរ។
បច្ចុប្បន្នប្រទេសកម្ពុជាកំពុងស្ថិតក្នុងរបត់ថ្មីនៃប្រជាធិបតេយ្យ សេរីពហុបក្សដែលប្រជាពលរដ្ឋមានអំណាចធ្វើជាម្ចាស់ប្រទេសនិងម្ចាស់លើ ជោគវាសនារបស់ខ្លួន។អំណាចរបស់ពួកគេបានមកពីសន្លឹកឆ្នោត។អំណាច សន្លឹកឆ្នោតអាចបង្ខំឲ្យអ្នកនយោបាយត្រូវតែដាក់ខ្លួនជាអ្នកបម្រើ ម្ចាស់ឆ្នោត។ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តីប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរជាច្រើននៅតែ មិនទាន់យល់ដឹងនិងមិនទាន់ចេះប្រើពីអំណាចនេះឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព នៅឡើយទេ។ហេតុដូច្នេះហើយបានជាមន្ត្រីមានបុណ្យស័ក្តិមួយចំនួននៅតែអាច ប្រើអំណាចបំពានទៅលើប្រជាពលរដ្ឋបានជាហូរហែ។
ប៉ុន្តែ ដល់ពេលឃោសនារកសំឡេងឆ្នោត ទើបអ្នកនយោបាយ និងមន្ត្រីមានបុណ្យស័ក្តិនាំគ្នាលំឱនកាយគោរព និងយកចិត្តប្រជាពលរដ្ឋ។ ដូច្នេះ តើគួរធ្វើដូចម្តេចដើម្បីឲ្យអ្នកនយោបាយ និងមន្ត្រីអុ្នកមានអំណាចធ្វើការបម្រើប្រជាពលរដ្ឋពិតប្រាកដនិងជារៀង រហូត? វិធីដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតនោះគឺការប្រើប្រាស់អំណាចសន្លឹកឆ្នោត នេះឯង។ សូមកុំភ្លេចថា សន្លឹកឆ្នោតមួយសន្លឹកពិតជាមានតម្លៃណាស់សម្រាប់អ្នកបោះឆ្នោត។ ប៉ុន្តែ តម្លៃរបស់សន្លឹកឆ្នោតមានឥទ្ធិពលនៅពេលណាដែលអ្នកបោះឆ្នោតចេះ ប្រើប្រាស់វាឲ្យចំទិសដៅ។ មានន័យថា មុននឹងបោះឆ្នោតផ្តល់ក្តីទឹកចិត្តដល់អ្នកណាម្នាក់ ឬគណបក្សណាមួយ ការស្តាប់ពាក្យឃោសនាឬវោហាសព្ទ័របស់អ្នកនយោបាយក្នុងពេលយុទ្ធនាការ ឃោសនានៅមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ តែគេត្រូវសិក្សាឲ្យបានស៊ីជម្រៅជាងនេះ។
ប្រសិនបើអ្នកបោះឆ្នោតបានតាមដាន និងព្យាយាមស្វែងយល់ពីអ្នកនយោបាយឲ្យបានច្រើនពួកគេប្រហែលជាមិន ពិបាកសម្រេចចិត្តទេ។ រីឯយុទ្ធនាការឃោសនាគគ្រឹកគគ្រេងដោយចំណាយប្រាក់សន្ធឹកសន្ធាប់នោះ ក៏មិនសូវជាចាំបាច់ប៉ុន្មានឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅកម្ពុជាម្ចាស់ឆ្នោតភាគច្រើនមិនសូវទទួលបានព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់ពី គណបក្សនយោបាយឡើយ។ ម្យ៉ាងបណ្តាលមកពីទម្លាប់របស់ពលរដ្ឋខ្មែរមិនសូវជាចាប់អារម្មណ៍នឹង នយោបាយ រីឯម្យ៉ាងទៀត មកពីព័ត៌មានអំពីនយោបាយមិនបានចូលជ្រៅទៅក្នុងស្រទាប់ប្រជាពលរដ្ឋ ជាពិសេសអ្នករស់នៅទីជនបទ។
យ៉ាងណាក៏ដោយចុះ ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរហាក់បានយល់ដឹងកាន់តែច្រើនជាងមុនអំពីសិទ្ធិ បោះឆ្នោតរបស់ខ្លួន។ ប្រសិនបើពួកគេចេះប្រើប្រាស់សន្លឹកឆ្នោតមួយសន្លឹករបស់ខ្លួនឲ្យបាន ត្រឹមត្រូវ ពួកគេពិតជាអាចធ្វើជាម្ចាស់ប្រទេស ម្ចាស់មេដឹកនាំ និងជាពិសេសគឺម្ចាស់លើជោគវាសនារបស់ខ្លួនជាមិនខាន៕
ដោយ ប៉ែន បូណា
ពី khmer.rfi.fr/cambodia
ក៏ប៉ុន្តែនៅកម្ពុជាទ្រឹស្តីនេះហាក់នៅឆ្ងាយពីការពិតនៅឡើយ។ជាទូទៅពួក នាម៉ឺននិងមន្ត្រីភាគច្រើនមិនដែលចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាអ្នកបម្រើ ប្រជាពលរដ្ឋទេផ្ទុយទៅវិញអស់លោកអ្នកធំទាំងនោះតែងប្រើឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួន ដើម្បីឲ្យប្រជាពលរដ្ឋគោរពនិងកោតខ្លាចអំណាចបុណ្យស័ក្តិរបស់ពួកគេ ទៅវិញ។ផ្នត់គំនិតបែបនេះហាក់បានកើតចេញជាស្វ័យប្រវត្តិពីអ្នកមានអំណាច ។
ចំណែកឯប្រជាពលរដ្ឋវិញក៏ហាក់ដូចជាព្រមទទួលយកដោយស្វ័យប្រវត្តិនូវ អំណាចគ្រប់គ្រងរបស់អ្នកដឹកនាំនិងបានប្រគល់វាសនារបស់ខ្លួនទាំងស្រុង ទៅលើអ្នកនយោបាយ។ជាក់ស្តែងប្រជាជនខ្មែរគ្រប់ជំនាន់ច្រើនតែចាត់ទុក មេដឹកនាំថាជាមេកើយនិងជាអ្នកសម្រេចជោគវាសនារបស់ប្រទេសជាតិ។ហេតុ ដូច្នេះហើយបានជាពួកគេមិនសូវខ្វល់ខ្វាយពីរឿងនយោបាយឡើយពីព្រោះពួកគេ ចាត់ទុកបញ្ហាប្រទេសជាតិថាជាកិច្ចការរបស់អ្នកនយោបាយ។ចំណែកខ្លួន ជាប្រជាជនសាមញ្ញត្រូវគិតគូរតែពីបញ្ហាក្រពះតែប៉ុណ្ណោះ។
ផ្នត់គំនិតសង្គមបែបនេះហើយដែលជំរុញឲ្យអ្នកនយោបាយដឹកនាំប្រទេសតាម ទំនើងចិត្តដោយមិនខ្វល់ខ្វាយពីសុខទុក្ខរបស់ប្រជាពលរដ្ឋប៉ុន្មានឡើយ។ សង្គ្រាមស៊ីវិលអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍រហូតរុញច្រានប្រទេសឲ្យ ធ្លាក់ក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៍គឺជាផលវិបាកជាក់ស្តែងបំផុតនៃ ការដឹកនាំប្រទេសទៅតាមមហិច្ឆតាគ្មានព្រំដែនរបស់អ្នកនយោបាយខ្មែរ។
បច្ចុប្បន្នប្រទេសកម្ពុជាកំពុងស្ថិតក្នុងរបត់ថ្មីនៃប្រជាធិបតេយ្យ សេរីពហុបក្សដែលប្រជាពលរដ្ឋមានអំណាចធ្វើជាម្ចាស់ប្រទេសនិងម្ចាស់លើ ជោគវាសនារបស់ខ្លួន។អំណាចរបស់ពួកគេបានមកពីសន្លឹកឆ្នោត។អំណាច សន្លឹកឆ្នោតអាចបង្ខំឲ្យអ្នកនយោបាយត្រូវតែដាក់ខ្លួនជាអ្នកបម្រើ ម្ចាស់ឆ្នោត។ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តីប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរជាច្រើននៅតែ មិនទាន់យល់ដឹងនិងមិនទាន់ចេះប្រើពីអំណាចនេះឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព នៅឡើយទេ។ហេតុដូច្នេះហើយបានជាមន្ត្រីមានបុណ្យស័ក្តិមួយចំនួននៅតែអាច ប្រើអំណាចបំពានទៅលើប្រជាពលរដ្ឋបានជាហូរហែ។
ប៉ុន្តែ ដល់ពេលឃោសនារកសំឡេងឆ្នោត ទើបអ្នកនយោបាយ និងមន្ត្រីមានបុណ្យស័ក្តិនាំគ្នាលំឱនកាយគោរព និងយកចិត្តប្រជាពលរដ្ឋ។ ដូច្នេះ តើគួរធ្វើដូចម្តេចដើម្បីឲ្យអ្នកនយោបាយ និងមន្ត្រីអុ្នកមានអំណាចធ្វើការបម្រើប្រជាពលរដ្ឋពិតប្រាកដនិងជារៀង រហូត? វិធីដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតនោះគឺការប្រើប្រាស់អំណាចសន្លឹកឆ្នោត នេះឯង។ សូមកុំភ្លេចថា សន្លឹកឆ្នោតមួយសន្លឹកពិតជាមានតម្លៃណាស់សម្រាប់អ្នកបោះឆ្នោត។ ប៉ុន្តែ តម្លៃរបស់សន្លឹកឆ្នោតមានឥទ្ធិពលនៅពេលណាដែលអ្នកបោះឆ្នោតចេះ ប្រើប្រាស់វាឲ្យចំទិសដៅ។ មានន័យថា មុននឹងបោះឆ្នោតផ្តល់ក្តីទឹកចិត្តដល់អ្នកណាម្នាក់ ឬគណបក្សណាមួយ ការស្តាប់ពាក្យឃោសនាឬវោហាសព្ទ័របស់អ្នកនយោបាយក្នុងពេលយុទ្ធនាការ ឃោសនានៅមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ តែគេត្រូវសិក្សាឲ្យបានស៊ីជម្រៅជាងនេះ។
ប្រសិនបើអ្នកបោះឆ្នោតបានតាមដាន និងព្យាយាមស្វែងយល់ពីអ្នកនយោបាយឲ្យបានច្រើនពួកគេប្រហែលជាមិន ពិបាកសម្រេចចិត្តទេ។ រីឯយុទ្ធនាការឃោសនាគគ្រឹកគគ្រេងដោយចំណាយប្រាក់សន្ធឹកសន្ធាប់នោះ ក៏មិនសូវជាចាំបាច់ប៉ុន្មានឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅកម្ពុជាម្ចាស់ឆ្នោតភាគច្រើនមិនសូវទទួលបានព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់ពី គណបក្សនយោបាយឡើយ។ ម្យ៉ាងបណ្តាលមកពីទម្លាប់របស់ពលរដ្ឋខ្មែរមិនសូវជាចាប់អារម្មណ៍នឹង នយោបាយ រីឯម្យ៉ាងទៀត មកពីព័ត៌មានអំពីនយោបាយមិនបានចូលជ្រៅទៅក្នុងស្រទាប់ប្រជាពលរដ្ឋ ជាពិសេសអ្នករស់នៅទីជនបទ។
យ៉ាងណាក៏ដោយចុះ ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរហាក់បានយល់ដឹងកាន់តែច្រើនជាងមុនអំពីសិទ្ធិ បោះឆ្នោតរបស់ខ្លួន។ ប្រសិនបើពួកគេចេះប្រើប្រាស់សន្លឹកឆ្នោតមួយសន្លឹករបស់ខ្លួនឲ្យបាន ត្រឹមត្រូវ ពួកគេពិតជាអាចធ្វើជាម្ចាស់ប្រទេស ម្ចាស់មេដឹកនាំ និងជាពិសេសគឺម្ចាស់លើជោគវាសនារបស់ខ្លួនជាមិនខាន៕
ដោយ ប៉ែន បូណា
ពី khmer.rfi.fr/cambodia
Facebook
0 Comments:
Post a Comment