ការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារនិងការអនុវត្តច្បាប់

លោក អំ សំអាត មន្រ្តីគ្រប់គ្រងបច្ចេកទេសនៃអង្គការសិទ្ធិមនុស្សលីកាដូ។ រូបថត គឹម សារុំ

បើទោះជាច្បាប់ស្តីពីការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ត្រូវបានអនុវត្តជាធរមានហើយក្តីប៉ុន្តែស្ថានភាពនៃអំពើហិង្សា ក្នុងគ្រួសារហាក់កើនឡើងខណៈតួលេខបង្ហាញថាចាប់ពីដើមឆ្នាំដល់ខែ មេសាឆ្នាំនេះមានចំនួន១០១ករណីក្នុងនោះស្លាប់៣នាក់ ធៀបនឹងរយៈពេលដូចគ្នាឆ្នាំ២០១២ គឺមានតែ៥៤ករណីស្លាប់២នាក់។ ក្រសួងកិច្ចការនារីនិងដៃគូអភិវឌ្ឍន៍ម្ចាស់ជំនួយគ្រោងនឹងបង្កើត ឲ្យមានមជ្ឈមណ្ឌលផ្តល់សេវានៅទូទាំងប្រទេសសម្រាប់ផ្តល់សេវាផ្លូវ ច្បាប់ការថែរក្សាការបណ្តុះបណ្តាលដល់អ្នករងគ្រោះពិសេសស្រ្តីនិង កុមារការជួញដូរមនុស្សការ រំលោភសេពសន្ថវៈ។ មណ្ឌលនេះបច្ចុប្បន្នមានតែនៅក្នុងខេត្តតែពីរប៉ុណ្ណោះ។
លោក អំ សំអាត មន្រ្តីគ្រប់គ្រងបច្ចេកទេសនៃអង្គការសិទ្ធិមនុស្សលីកាដូ ដែលបានអង្កេតនិងធ្វើការងារពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហានេះបានផ្តល់បទ សម្ភាសដល់កាសែត ភ្នំពេញ ប៉ុស្តិ៍ ដែលមានខ្លឹមសារដូចខាងក្រោម ៖
តើលោកសង្កេតឃើញដូចម្តេចចំពោះការអនុវត្តច្បាប់ស្តីពីការ ទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារនិងកិច្ចប្រតិបត្តិច្បាប់នេះ?
តាមពិតរដ្ឋាភិបាលបានចេញឲ្យអនុវត្តច្បាប់ស្តីពីច្បាប់ការទប់ ស្កាត់អំពើហិង្សានិងកិច្ចការពារជនរងគ្រោះជាធរមានរួចហើយតែ ប្រសិទ្ធភាពនៃការអនុវត្តច្បាប់មួយនេះហាក់ពុំមានឥទ្ធិពលក្នុង ការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារនិងអ្នកប្រតិបត្តិបានប្រសើរ ទេ។ កន្លងមកអាចមានការរុញដាក់គ្នារវាងក្រសួងកិច្ចការនារីនិងក្រសួង មហាផ្ទៃព្រោះបញ្ហានេះគេបានប្រគល់នីតិសម្បទាទៅឲ្យក្រសួងកិច្ចការ នារីដើរតួជាមន្រ្តីនគរបាលយុត្តិធម៌ក្នុងការអនុវត្តច្បាប់។ តែបើយើងមើលទៅសួរថា ក្រសួងកិច្ចការនារីអាចធ្វើជាមន្រ្តីនគរបាលយុត្តិធម៌បានទេ? ប្រសិនបើគ្មានការចូលរួមពីក្រសួងមហាផ្ទៃពិសេសគឺនគរបាលព្រោះថា ការទប់ស្កាត់បានលុះណាតែមានកងកម្លាំង ដូច្នេះបញ្ហានេះកន្លងមកវានៅមានភាពចម្រូងចម្រាសគ្នា បន្តិចតែក្រោយមកក៏មានកិច្ចសហការគ្នាហើយក្រសួងកិច្ចការនារីអាច ឈរជាដើមបណ្តឹងបានប្រសិនបើជនរងគ្រោះមិនប្តឹងឬគាត់នៅជា អនីតិជន។
តើអំពើហិង្សាបែបណាចាត់ជាទោសរដ្ឋប្បវេណីនិងបែបណាជាទោសព្រហ្មទណ្ឌ?
នៅក្នុងច្បាប់ទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ គឺការដាក់ទណ្ឌកម្មបានចង្អុលបង្ហាញទៅក្រមព្រហ្មទណ្ឌវិញ។ ឧទាហរណ៍ថាបើជនណាបង្ករបួសស្នាមគឺត្រូវចោទពីបទបង្ករបួសស្នាម ដោយចេតនាឬអចេតនា ជាដើមហើយបើអំពើហិង្សានោះជនបង្កអាចធ្វើឲ្យ ជនរងគ្រោះស្លាប់គាត់អាចត្រូវជាប់ចោទជាមនុស្សឃាតដោយចេតនាប៉ុន ប៉ងមនុស្សឃាតឬក៏មនុស្សឃាតដោយអចេតនាដែលវាចង្អុលទៅរកក្រម ព្រហ្មទណ្ឌ។នៅក្នុងច្បាប់ទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ប្រសិនបើមានបទល្មើសជាក់ស្តែង ឬក៏មានកិច្ចសុំអន្តរាគមន៍ពីភាគីណាមួយនោះគឺសមត្ថកិច្ចដែលនៅ ជិតបំផុតមានសិទ្ធិចូលអន្តរាគមន៍ ដើម្បីបញ្ចៀសជនរងគ្រោះឬបញ្ចៀសជនបង្កឬជនមុខសញ្ញាចេញពីកន្លែង នោះ។ នេះជាការតម្រូវនៅក្នុងច្បាប់តែការអនុវត្តមិនទាន់បានព្រោះការ ចូលទៅក្នុងផ្ទះ ឬទៅឆែកឆេរផ្ទះបានលុះណាតែមានដីកាពីតុលាការហើយអាជ្ញាធរតែងតែ ខ្លាចថា ប្រសិនបើចូលទៅអន្តរាគមន៍តែត្រូវម្ចាស់ផ្ទះចោទថា បាត់របស់ទ្រព្យនោះតើមាននរណាជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ។ បើតាមនីតិវិធីព្រហ្មទណ្ឌព្រះរាជអាជ្ញាជាអ្នកដឹកនាំគឺគ្មាន បញ្ហាទេព្រោះជាសមត្ថកិច្ចក្នុងនាមមន្រ្តីរដ្ឋាភិបាល។ កត្តារារាំងមួយទៀតគឺនៅពេលរំដោះជនរងគ្រោះបានហើយរដ្ឋមិនមាន មជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់ដាក់ជនរងគ្រោះ បច្ចុប្បន្នមានតែមណ្ឌលអង្គការតែប៉ុណ្ណោះ។ បញ្ហានេះបង្ហាញថាខ្វះកិច្ចការពារជនរងគ្រោះ ដែលធ្វើឲ្យជននោះមានការភ័យខ្លាច ហើយធ្វើឲ្យគាត់មិនបានគិតទៅដល់ទីកន្លែងសុវត្ថិភាពដោយប្តីវាយ គាត់យ៉ាងណាក៏ចេះតែទ្រាំទៅ ព្រោះមិនដឹងជារត់ទៅទីណាហើយក៏មិនហ៊ានប្តឹងដែរ។បើគ្មានកិច្ច ការពារ។ ដូច្នោះយូរៗទៅអាចធ្វើឲ្យគាត់មានគ្រោះថ្នាក់កាន់តែធ្ងន់ពេល ទ្រាំលែងបានគាត់ទៅជាគិតខុសឈានដល់ការសម្លាប់ខ្លួន ដែលប្រពន្ធត្រូវស្លាប់ ឯប្តីជាប់គុក បន្សល់ទុកឲ្យកូនឲ្យនៅវេទនា។
ប្រសិនបើ ជាជនវិកលចរឹតទៅបង្ករបួសស្នាមឬធ្វើឲ្យស្លាប់ជនរងគ្រោះជាសមាជិកគ្រួសារតើមានទោសទេតាមច្បាប់?
ប្រសិនបើច្បាប់ទទួលស្គាល់ថា គាត់មិនមាននីតិសម្បទាគ្រប់គ្រាន់ឬគាត់ជាជនវិកលចរឹត ហើយទៅប្រព្រឹត្តហិង្សា គឺគាត់មិនអាចមានទោសទេតែជាទូទៅគាត់ត្រូវចេញជាសំណងរដ្ឋប្បវេណី ដល់ជនរងគ្រោះតែមិនមែនគាត់ចេញសងទេគឺអ្នកដែលទទួលខុសត្រូវលើ បុគ្គលនោះ។តែបើសិនជាមនុស្សគ្រប់លក្ខណៈហើយបានទៅប្រព្រឹត្តលើជន វិកលចរឹតគឺអ្នកនោះត្រូវប្រឈមនឹងច្បាប់ធ្ងន់ធ្ងរណាស់ពោលគឺ ត្រូវបន្ថែមទោសពីលើទោសធម្មតាមួយកម្រិតទៀត។
ចុះបើប្តីឬប្រពន្ធប្រើហិង្សាដាក់គ្នាឲ្យភាគីណាមួយស្លាប់ឬរបួស តើនគរបាលឬអាជ្ញាធរមានសិទ្ធិឃាត់ខ្លួនដែរទេ បើដូចលោកមានប្រសាសន៍ថា លុះត្រាតែមានដីកាពីតុលាការ?
ប្រសិនបើមានការសុំអន្តរាគមន៍ឬមានបទល្មើសជាក់ស្តែងគឺអាជ្ញាធរ ដែលនៅជិតកន្លែងកើតហេតុបំផុតអាចចូលទៅរំដោះជនរងគ្រោះឬអាចឃាត់ ខ្លួនជនបង្កបានដោយមិនបាច់ចាំមានដីកាពីតុលាការទេ ហើយប្រគល់ជនល្មើសឲ្យទៅសមត្ថកិច្ច។
ដូចម្តេចទៅ ហៅថា ដីកាការពារហើយក្នុងករណីបែបណាទើបតុលាការចេញដីកាការពារនេះ? តើដីកាការពារមានអនុភាព និងសម្រាប់ការពារជនណាខ្លះ?
ដីកាការពារមានពីរគឺដីកាការពារមួយមានរយៈពេលខ្លីហើយដីកា ការពារមួយមានរយៈពេលវែងក្នុងករណីជនរងគ្រោះសុំការការពារខាង ផ្លូវច្បាប់។ដីកាការពាររយៈពេលខ្លីមានសុពលភាព២ខែប្រើសម្រាប់ បំបែកជនរងគ្រោះទៅកន្លែងផ្សេង២ខែដើម្បីកុំឲ្យជនបង្កនោះទៅបង្ក ហិង្សាទៀតនិងហាមជននោះមិនឲ្យជួបជនរងគ្រោះបើទោះជានៅកន្លែង ការិយាល័យធ្វើការក៏ដោយ នឹងអាចរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិមិនឲ្យភាគីណាមួយលក់ដូរបានហើយស្ថិត នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់តំណាងណាមួយក្នុងគ្រួសារ។ ចំពោះដីកាការពាររយៈពេលវែងមានរយៈពេល៦ខែគឺមានអនុភាពក្នុងការ គ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់គ្រងកូននិងការបំបែកលំនៅសង្វាសឬ មួយគេយកជនរងគ្រោះទៅដាក់កន្លែងផ្សេងរយៈពេល៦ខែមុននឹងសម្រេច អង្គសេចក្តី។សរុបមកដីកាការពារ គឺសម្រាប់រក្សាសុវត្ថិភាពជនរងគ្រោះនិងអ្នកនៅក្នុងផ្ទះរួមនឹង ការពារទ្រព្យសម្បត្តិនិងមិនឲ្យទៅរំខានក្នុងការងាររបស់ជន រងគ្រោះ។
ដីកាការពារមានអនុភាពបង្គាប់បញ្ជាលើជនមុខសញ្ញាលើអាជ្ញាធរ មានសមត្ថកិច្ចនិងលើជនដែលពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងក្តីនេះ។ ដីកាការពារនេះ ជាវិធានការផ្នែករដ្ឋប្បវេណី៕
ដោយលោក គឹម សារុំ
ប្រភពពី ភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍

Discussion

Photography

Tuesday, May 28, 2013